بازوانش باز و جانش بی قرار.

سالم از سی رفت و، غلتک سان دوم

از سراشیبی کنون سوی عدم.

پیش رو می بینمش، مرموز و تار

جان ز شوق وصل من می لرزدش،

آبم و، او می گدازد از عطش.

جمله تن را باز کرده چون دهان