لالایی گرم خطوط پیکرش در نعره های دوردست و سرد مه گم بود.

او را به رویای بخارآلود و گنگ شام گاهی دور، گویا دیده بودم من...

لبخند بی رنگش به موجی خسته می مانست؛ در هذیان شیرینش ز دردی گنگ می زد گوییا لبخند...