به روی بستر بی عشق خویش افتادم، از اندوه گنگی مست

□

به خانه آمدم از راه، پا پرآبله دل تنگ و خالی دست

شب اندیشناک خسته، از راه درازش می گذشت آرام.

کلاغی بر چناری دور، در مهتاب زد فریاد.