به خانه آمدم از راه، پا پرآبله دل تنگ و خالی دست

به روی بستر بی عشق خویش افتادم، از اندوه گنگی مست

شب اندیشناک خسته، از راه درازش می گذشت آرام.

کلاغی بر چناری دور، در مهتاب زد فریاد.

در این هنگام