شب اندیشناک خسته، از راه درازش می گذشت آرام.

به خانه آمدم از راه، پا پرآبله دل تنگ و خالی دست

به روی بستر بی عشق خویش افتادم، از اندوه گنگی مست

کلاغی بر چناری دور، در مهتاب زد فریاد.

در این هنگام

نسیم صبحگاه سرد، بر درگاه خانه پرده را جنباند.