در این هنگام

شب اندیشناک خسته، از راه درازش می گذشت آرام.

کلاغی بر چناری دور، در مهتاب زد فریاد.

نسیم صبحگاه سرد، بر درگاه خانه پرده را جنباند.

در آن خاموش رویایی چنان پنداشتم کز شوق، روی پرده، قلب دختر تصویر می لرزد.