در آن خاموش رویایی چنان پنداشتم کز شوق، روی پرده، قلب دختر تصویر می لرزد.

کلاغی بر چناری دور، در مهتاب زد فریاد.

در این هنگام

نسیم صبحگاه سرد، بر درگاه خانه پرده را جنباند.

چنان پنداشتم کز شوق، هر دم با تلاشی شوم و یاس آمیز، خود را می کشد آرامک آرامک به سوی من...