احساس شوم مرثیه واری به شعر داد:

با آن که شادمانه در این شعر می نشست

لب خند کودکان ما [این ضربه های شاد]

لیکن چه سود! چون کلمات سیاه و سرد

هم وزن را شکست

هم ضربه های شاد را

هم شعر بی ثمر شد و مهمل