تا ندانند از چه می سوزم من، از نخوت زبانم در دهان بسته ست.

نیست یک فریاد.

چون شبان بی ستاره قلب من تنهاست.

راه من پیداست.

پای من خسته ست.

پهلوانی خسته را مانم که می گوید سرود کهنه ی فتحی قدیمی را.