پهلوانی خسته را مانم که می گوید سرود کهنه ی فتحی قدیمی را.

تا ندانند از چه می سوزم من، از نخوت زبانم در دهان بسته ست.

راه من پیداست.

پای من خسته ست.

با تن بشکسته اش،

تنها