وقتی که مات می بردت، با سکوت خویش

□

بی انتهای رنگ دو چشم کبود تو

خاموش و پرخروش

چون حمله های موج بر ساحل، به گوش کر،

آن جا که نور و ظلمت داده به پشت پشت