این طبیعت کور و کر گر نیست پس چون آزمود

شهره گردد از تو آن گنجی که آن بس خاملست

گر چه حلواها خوری شیرین نگردد جان تو

ذوق آن برقی بود تا در دهان آکلست

کاین حجاب و حائل ست آن سوی آن چون مایلست

لیک طبع از اصل رنج و غصه ها بررسته ست

در پی رنج و بلاها عاشق بی طایلست