کاین حجاب و حائل ست آن سوی آن چون مایلست

گر چه حلواها خوری شیرین نگردد جان تو

ذوق آن برقی بود تا در دهان آکلست

این طبیعت کور و کر گر نیست پس چون آزمود

لیک طبع از اصل رنج و غصه ها بررسته ست

در پی رنج و بلاها عاشق بی طایلست

در تواضع های طبعت سر نخوت را نگر