غصه ماران ببینی زانک این چون سلسله ست

هر طرف رنجی دگرگون فرض کن آن گاه برو

جز به سوی بی سوی ها کان دگر بی حاصلست

تو وثاق مار آیی از پی ماری دگر

تا نگویی مار را از خویش عذری زهرناک

وان گهت او متهم دارد که این هم باطلست

از حدیث شمس دین آن فخر تبریز صفا