شب که جوی نقره ی مهتاب

بیکران دشت را دریاچه می سازد،

من شراع زورق اندیشه ام را می گشایم در مسیر باد

شب که آوایی نمی آید

از درون خامش نیزارهای آبگیر ژرف،

من امید روشنم را همچو تیغ آفتابی می سرایم شاد.