شب که می خواند کسی نومید

من ز راه دور دارم چشم

با لب سوزان خورشیدی که بام خانه ی همسایه ام را گرم می بوسد

شب که می ماسد غمی در باغ

من ز راه گوش می پایم

سرفه های مرگ را در ناله ی زنجیر دستانم که می پوسد.