می خور از انفاس روح او که روحش بسملست

پنبه ها در گوش کن تا نشنوی هر نکته ای

زانک روح ساده تو زنگ ها را قابلست

هر که روحش از هوای هفتمین بگذشت رست

این هوا اندر کمین باشد چو بیند بی رفیق

مرد را تنها بگوید هین که مردک غافل ست

وصل خواهی با کسان بنشین که ایشان واصلند