وصل خواهی با کسان بنشین که ایشان واصلند

می خور از انفاس روح او که روحش بسملست

این هوا اندر کمین باشد چو بیند بی رفیق

مرد را تنها بگوید هین که مردک غافل ست

وصل از آن کس خواه باری کو به معنی واصل ست

گرد مستان گرد اگر می کم رسد بویی رسد

خود مذاق می چه داند آنک مرد عاقلست