هیچ چیز مرا تسکین نمی دهد

خسته، خسته، از راه کوره های تردید می آیم.

چون آینه یی از تو لبریزم.

نه ساقه ی بازوهایت نه چشمه های تنت.

بی تو خاموشم، شهری در شبم.