درهای کور و فروبسته ی شبستان عتیق درد بود.

وقتی که شعله ی ظلم

غنچه ی لب های تو را سوخت

چشمان سرد من

باید می گذاشتند خاکستر فریادمان را بر همه جا بپاشیم

باید می گذاشتند غنچه ی قلبمان را بر شاخه های انگشت عشقی بزرگ تر بشکوفانیم

باید می گذاشتند سرماهای اندوه من آتش سوزان لبان تو را فرونشاند