باید می گذاشتند سرماهای اندوه من آتش سوزان لبان تو را فرونشاند

درهای کور و فروبسته ی شبستان عتیق درد بود.

باید می گذاشتند خاکستر فریادمان را بر همه جا بپاشیم

باید می گذاشتند غنچه ی قلبمان را بر شاخه های انگشت عشقی بزرگ تر بشکوفانیم

تا چشمان شعله وار تو قندیل خاموش شبستان مرا برافروزد...

اما ظلم مشتعل