اما ظلم مشتعل

باید می گذاشتند سرماهای اندوه من آتش سوزان لبان تو را فرونشاند

تا چشمان شعله وار تو قندیل خاموش شبستان مرا برافروزد...

غنچه ی لبانت را سوزاند

و چشمان سرد من

درهای کور و فروبسته ی شبستان عتیق درد ماند...