باید می گذاشتند غنچه ی قلبمان را بر شاخه های انگشت عشقی بزرگ تر بشکوفانیم

چشمان سرد من

درهای کور و فروبسته ی شبستان عتیق درد بود.

باید می گذاشتند خاکستر فریادمان را بر همه جا بپاشیم

باید می گذاشتند سرماهای اندوه من آتش سوزان لبان تو را فرونشاند

تا چشمان شعله وار تو قندیل خاموش شبستان مرا برافروزد...