آنان مرگ را به ابدیت زیست گره می زدند...

در تاریکی دست یکدیگر را فشرده بودند زیرا که بی کسی، آنان را به انبوهی خانواده ی بی کسان افزوده بود.

آنان آسمان بارانی را به لبخند برهنگان و مخمل زرد مزرعه را به رویای گرسنگان پیوند می زدند. در برف و تاریکی بودند و از برف و تاریکی می گذشتند، و فریاد آنان میان همه بی ارتباطی های دور، جذبه یی سرگردان بود:

□