دل به جا دار در آن طلعت باهیبت او

بهر ناموس منی آن نفس او شیطانست

و آنک آن لحظه نبیند اثر نور برو

او کم از دیو بود زانک تن بی جانست

گر تو مردی که رخش قبله گه مردانست

دست بردار ز سینه چه نگه می داری

جان در آن لحظه بده شاد که مقصود آنست