که تا روز خشکیدن دریاها به انتظار رسیدن بدو در اضطراب انتظاری سرگردان محبوس بمانم...

چرا که رکسانای من مرا به هجرانی که اعصاب را می فرساید و دلهره می آورد محکوم کرده است.

و محکومم کرده است

و این است ماجرای شبی که به دامن رکسانا آویختم و از او خواستم که مرا با خود ببرد.

چرا که رکسانا روح دریا و عشق و زندگی در کلبه ی چوبین ساحلی نمی گنجید،