و من در شنل سرخ خویش، شیطان را می مانستم که به مجلس عشرت های شوق انگیز می رفت.

و دلم در آتش بود.

و موج دریا از سنگ چین ساحل لب پر می زد.

و شب سنگین و سرد و توفانی بود. زمین پرآب و هوا پرآتش بود.

اما دلم در آتش بود و سوزندگی این آتش را در گلوی خوداحساس می کردم.

و باد، مرا از پیش رفتن مانع می شد...