و دلم در آتش بود.

اما سایه ی دراز پاهایم که به دقت از نور نیم رنگ فانوس می گریخت

و در پناه من به ظلمت خیس و غلیظ شب می پیوست، به رفت وآمد تعجیل می کرد.

و من شتابم را بر او تحمیل می کردم.

و موج دریا از سنگ چین ساحل لب پر می زد.

و شب سنگین و سرد و توفانی بود. زمین پرآب و هوا پرآتش بود.

و من در شنل سرخ خویش، شیطان را می مانستم که به مجلس عشرت های شوق انگیز می رفت.