اما سایه ی دراز پاهایم که به دقت از نور نیم رنگ فانوس می گریخت

و توفان با من درآویخت و شنل سرخ مرا تکان داد و من در زردتابی فانوس، مخمل کبود آستر آن را دیدم.

و سرمای پاییزی استخوان های مرا لرزاند.

و در پناه من به ظلمت خیس و غلیظ شب می پیوست، به رفت وآمد تعجیل می کرد.

و من شتابم را بر او تحمیل می کردم.

و دلم در آتش بود.