و توفان با من درآویخت و شنل سرخ مرا تکان داد و من در زردتابی فانوس، مخمل کبود آستر آن را دیدم.

...سرانجام، در عربده های دیوانه وار شبی تار و توفانی که دریا تلاشی زنده داشت

و جرقه های رعد، زندگی را در جامه ی قارچ های وحشی به دامن کوهستان می ریخت؛

دیرگاه از کلبه ی چوبین ساحلی بیرون آمدم.

و سرمای پاییزی استخوان های مرا لرزاند.

اما سایه ی دراز پاهایم که به دقت از نور نیم رنگ فانوس می گریخت