و سرمای پاییزی استخوان های مرا لرزاند.

و جرقه های رعد، زندگی را در جامه ی قارچ های وحشی به دامن کوهستان می ریخت؛

دیرگاه از کلبه ی چوبین ساحلی بیرون آمدم.

و توفان با من درآویخت و شنل سرخ مرا تکان داد و من در زردتابی فانوس، مخمل کبود آستر آن را دیدم.

اما سایه ی دراز پاهایم که به دقت از نور نیم رنگ فانوس می گریخت

و در پناه من به ظلمت خیس و غلیظ شب می پیوست، به رفت وآمد تعجیل می کرد.