و دریا آشوب بود.

آسایشی که از جوشش مایه می گیرد!

و سرانجام در شبی چنان تیره، به سان قایقی که باد دریا ریسمانش را بگسلد،

دل به دریای توفانی زده بودم.

و من در زیروفرارفت زنده وار آن که خواهشی پرتپش در هر موج بی تابش گردن می کشید،

مایه ی آسایش و زندگی خود را بازیافته بودم، همه چیز زندگی را به دلخواه خویش به دست آورده بودم.

اما ناگهان در آشفتگی تیره و روشن بخار و مه بالای قایق که شب گهواره جنبانش بود