اما او در آرامش خود آسایش نداشت

فریاد کشیدم: «رکسانا!»

و غریو من به مانند نفسی که در توده های عظیم دود دمند، چهره ی او را برآشفت.

و این غریو،

رخساره ی رویایی او را به سان روح گنه کاری شبگرد که از آواز خروس نزدیکی سپیده دمان را احساس کند،