و من زیر پرده ی نازک مه و ابر، دیدمش که چشمانش را به خواب گرفت

و این غریو،

رخساره ی رویایی او را به سان روح گنه کاری شبگرد که از آواز خروس نزدیکی سپیده دمان را احساس کند،

شکنجه کرد.

و دندان هایش را از فشار رنجی گنگ برهم فشرد.

فریاد کشیدم: «رکسانا!»