فریاد کشیدم: «رکسانا!»

و من زیر پرده ی نازک مه و ابر، دیدمش که چشمانش را به خواب گرفت

و دندان هایش را از فشار رنجی گنگ برهم فشرد.

اما او در آرامش خود آسوده نبود

و به سان مهی از باد آشفته،