و به سان مهی از باد آشفته،

فریاد کشیدم: «رکسانا!»

اما او در آرامش خود آسوده نبود

با سکوتی که غریو مستانه ی توفان دیوانه را در زمینه ی خود پررنگ تر می نمود

و برجسته تر می ساخت و برهنه تر می کرد، گفت:

« من همین دریای بی پایانم!»