اما رکسانا در تب سرد خود می سوخت

و کف غیظ بر لب دریا می دوید

و در دل من آتش بود

و زن مه آلود که رخسارش از انعکاس نور زرد فانوس بر مخمل سرخ شنل من رنگ می گرفت

و من سایه ی بزرگ او را بر قایق و فانوس و روح خود احساس می کردم،

با سکوتی که شکوهش دلهره آور بود، گفت: