با سکوتی که شکوهش دلهره آور بود، گفت:

و زن مه آلود که رخسارش از انعکاس نور زرد فانوس بر مخمل سرخ شنل من رنگ می گرفت

و من سایه ی بزرگ او را بر قایق و فانوس و روح خود احساس می کردم،

« من همین توفانم من همین غریوم

من همین دریای آشوبم که آتش صدهزار خواهش زنده در هر موج بی تابش شعله می زند!»