« اگر می توانستی بیایی، تو را با خود می بردم.

«رکسانا!»

تو نیز ابری می شدی و هنگام دیدار ما از قلب ما آتش می جست و دریا و آسمان را روشن می کرد...

در فریادهای توفانی خود سرود می خواندیم

در آشوب امواج کف کرده ی دورگریز خود آسایش می یافتیم