تا اگر روزی،

بر دریای دل من عشق من زندگی من بی وقفه گردی کنی...

با آرامش من آرامش یابی در توفان من بغریوی و ابری که به دریا می گرید

شوراب اشک را از چهره ات بشوید.

آفتابی که باید بر چمن ها و جنگل ها بتابد آب این دریا را فرو خشکاند

و مرا گودالی بی آب و بی ثمر کرد، تو نیز به سان قایقی برخاک افتاده بی ثمر گردی

و بدین گونه، میان تو و من آشنایی نزدیک تری پدید آید.