و مرا گودالی بی آب و بی ثمر کرد، تو نیز به سان قایقی برخاک افتاده بی ثمر گردی

شوراب اشک را از چهره ات بشوید.

تا اگر روزی،

آفتابی که باید بر چمن ها و جنگل ها بتابد آب این دریا را فرو خشکاند

و بدین گونه، میان تو و من آشنایی نزدیک تری پدید آید.

اما اگر اندیشه کنی که هم اکنون می توانی

به من که روح دریا روح عشق و روح زندگی هستم بازرسی،