« شاید به هم بازرسیم:

و رکسانا بر قایق و من و بر همه ی دریا در پیکر ابری که از باد به هم برمی آمد

در تب زنده ی خود غریو می کشید:

روزی که من به سان دریایی خشکیدم،

و تو چون قایقی فرسوده بر خاک ماندی

اما اکنون میان ما فاصله چندان است