ماهیا هر چه تو را کام دل از بحر بجو

چون ز سر رست همه نور شد از گریه برست

کف هستی ز سر خم مدمغ برود

چون بگیرد قدح باده جان بر کف دست

طمع خام مکن تا نخلد کام ز شست

بحر می غرد و می گوید کای امت آب

راست گویید بر این مایده کس را گله هست