چون ز سر رست همه نور شد از گریه برست

تا بدانی که تکبر همه از بی مزگیست

پس سزای متکبر سر بی ذوق بس است

گریه شمع همه شب نه که از درد سرست

کف هستی ز سر خم مدمغ برود

چون بگیرد قدح باده جان بر کف دست

ماهیا هر چه تو را کام دل از بحر بجو