گریه شمع همه شب نه که از درد سرست

که همه عاشق سجده ست و تواضع سرمست

تا بدانی که تکبر همه از بی مزگیست

پس سزای متکبر سر بی ذوق بس است

چون ز سر رست همه نور شد از گریه برست

کف هستی ز سر خم مدمغ برود

چون بگیرد قدح باده جان بر کف دست