که همه عاشق سجده ست و تواضع سرمست

خضر وقت تو عشق است که صوفی ز شکست

صافیست و مثل درد به پستی بنشست

لذت فقر چو باده ست که پستی جوید

تا بدانی که تکبر همه از بی مزگیست

پس سزای متکبر سر بی ذوق بس است

گریه شمع همه شب نه که از درد سرست