صافیست و مثل درد به پستی بنشست

آن شنیدی که خضر تخته کشتی بشکست

تا که کشتی ز کف ظالم جبار برست

خضر وقت تو عشق است که صوفی ز شکست

لذت فقر چو باده ست که پستی جوید

که همه عاشق سجده ست و تواضع سرمست

تا بدانی که تکبر همه از بی مزگیست