لذت فقر چو باده ست که پستی جوید

تا که کشتی ز کف ظالم جبار برست

خضر وقت تو عشق است که صوفی ز شکست

صافیست و مثل درد به پستی بنشست

که همه عاشق سجده ست و تواضع سرمست

تا بدانی که تکبر همه از بی مزگیست

پس سزای متکبر سر بی ذوق بس است