و رکسانا بر قایق و من و دریا در پیکر ابری که از باد به هم برآید،

بی تاب در آخرین حمله ی یاس کوشیدم تا از جای برخیزم اما زنجیر لنگری به خروار بر پایم بود.

و خیزاب ها کنار قایق بی قرار بی سکون در تب سرد خود می سوختند.

و روح تلاشنده ی من در زندان زمخت و سنگین تنم می افسرد

با سکوتی که غریو شتابندگان موج را بر زمینه ی خود برجسته تر می کرد فریاد می کشید:

« نمی توانی!