از دریچه به دریای آشوب می نگرم

من اکنون در کلبه ی چوبین ساحلی که باد در سفال بامش عربده می کشد

و باران از درز تخته های دیوارش به درون نشت می کند،

و از پس دیوار چوبین،

رفت وآمد آرام و متجسسانه ی مردم کنجکاوی را که به تماشای دیوانگان رغبتی دارند

احساس می کنم.